Klucz odzyskiwania: co zrobić, gdy zapomnisz hasła głównego
W modelu zero-knowledge nikt poza Tobą nie ma klucza do skarbca - także my. Dlatego przy rejestracji dostajesz klucz odzyskiwania. Wyjaśniamy, jak działa i gdzie go trzymać.
Blog · Bezpieczeństwo
„Zero-knowledge” to obietnica, którą łatwo napisać. Pokazujemy, co dokładnie dzieje się z Twoimi danymi - od wpisania hasła do synchronizacji z drugim urządzeniem.
W modelu zerowej wiedzy dostawca usługi nie zna Twoich danych ani kluczy do nich. Szyfrowanie i odszyfrowanie odbywa się wyłącznie na Twoich urządzeniach, a serwer przechowuje i synchronizuje tylko zaszyfrowaną treść. W praktyce oznacza to trzy warstwy.
Gdy wpisujesz hasło główne, algorytm Argon2id wyprowadza z niego klucz. Argon2id celowo zużywa dużo pamięci i obliczeń - jedno logowanie trwa ułamek sekundy, ale masowe zgadywanie hasła staje się bardzo kosztowne. Samo hasło główne nie jest wysyłane na serwer.
Twoje dane szyfruje losowy klucz skarbca algorytmem AES-256-GCM. Klucz skarbca jest chroniony osobno, kluczem z hasła głównego - więc zmiana hasła nie wymaga ponownego szyfrowania całego skarbca. GCM pozwala też wykryć, czy ktoś zmodyfikował zaszyfrowane dane, a nowy, losowy nonce przy każdym szyfrowaniu sprawia, że ten sam wpis za każdym razem wygląda inaczej.
Jak udostępnić zaszyfrowany skarbiec rodzinie lub zespołowi, nie ujawniając klucza serwerowi? Każdy członek ma parę kluczy. Klucz wspólnego skarbca trafia do niego zaszyfrowany jego kluczem publicznym (RSA-OAEP) - odszyfrować go może tylko on. Same dane nadal szyfruje AES.
| Dane | Serwer widzi |
|---|---|
| Hasło główne | Nie |
| Treść haseł, notatek i kart | Tylko zaszyfrowaną |
| Klucz skarbca | Tylko zaszyfrowany |
| Adres e-mail, plan, lista urządzeń | Tak - potrzebne do działania konta |
Połączenie z serwerem dodatkowo chroni TLS, a dane przechowujemy w Unii Europejskiej.
Sprawdź szczegóły w raporcie bezpieczeństwa. Architektura, zarządzanie kluczami, uwierzytelnianie i udostępnianie - opisane w dokumentacji technicznej.